هدف از این تحقیق، مطالعه فرایند تقطیع واجی کلام زبان آموزان زبان می باشد که به روش کنترل کردن موقعیت واج (اول کلمه/ وسط کلمه) و تکیه بر روی واج (بدون تکیه/ تکیه دار) انجام گرفته است. بدین منظور از 100 نفر از دانشجویان کارشناسی زبان انگلیسی خواسته شد که جایگاه واج های مورد نظر را در کلمه های از پیش تعیین شده تشخیص دهند. دو مورد عکس العمل دانشجویان و درستی تشخیص جایگاه اوج مورد بررسی و تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج تحقیق نشان داد که تقطیع واجی این دانشجویان به طور عمده تحت تاثیر موقعیت واج در کلمه و نه تحت تاثیر این موضوع که واج مورد نظر تکیه دار و یا بدون تکیه بوده است قرار گرفت.

الجامع الصغیر سیوطی، یکی از جوامع روایی معروف اهل سنت است که با روش معجم نگاری الفبایی (بر حسب ابتدای روایات) تدوین شده است. این تحقیق به بررسی میزان روشمندی کتاب مذکور در تقطیع روایات پرداخته است.پژوهش حاضر، با روش تحلیل محتوای کمی و بر اساس نمونه ای که به روش سیستماتیک و طبقاتی تهیه شده، به بررسی 400 روایت از روایات این کتاب پرداخته و طبق قوانین علم احتمال، نتایج آن را با خطای پنج درصد به کل کتاب تعمیم داده است. نتایج نشان داده این کتاب، در 17.3 درصد موارد به تقطیع روایات دست زده و در 82.7 درصد موارد، روایات را تقطیع نکرده است. همچنین، در موارد تقطیع، در 72.5 درصد تقطیع درست (غیر مخل به معنا) و در 27.4 درصد موارد تقطیع نادرست وجود دارد. همچنین گونه های تقطیع نادرست و درصد هریک نیز به تفصیل و با ذکر نمونه هایی از هر گونه، و نیز استدلال بر وجه نادرستی آن، بررسی شده است.

یکی از مبانی فهم حدیث، توجه به وضعیت حدیث از حیث الفاظ و عبارات اولیه، میزان نقل به معنا و احیانا تقطیع صورت گرفته در متن حدیث است. بررسی تاریخ تدوین حدیث نشان می دهد که احادیث معصومان علیهم السلام با انگیزه های گوناگون مورد تقطیع واقع شده و این موضوع پیامدهای متعددی در فهم روایات و انتقال معانی آنها به مخاطبان حدیث ایجاد کرده است. این مقاله در صدد است با تکیه بر شواهد تاریخی و روایی ضمن روشن ساختن اقسام و علل تقطیع حدیث از پیامدهای منفی و مثبت آن در فقه الحدیث پرده بردارد.

تقطیع، به معنای جدا کردن بخشی از یک حدیث طولانی، متناسب با موضوعی خاص است. این امر هر چند بعد از تدوین جوامع روایی متداول شده و بیشتر خودنمایی می کند، پیش از تدوین جوامع حدیثی نیز وجود داشته و آثار و پیامدهای آن نیز از دیرباز مورد توجه و دغدغه متفکران اسلامی، بویژه حدیث پژوهان بوده است؛ لکن پاسخ این پرسش که در برخورد با یک حدیث آیا احتمال تقطیع نادرست، آن را ناکارآمد نموده و از اعتبار انداخته است یا خیر، در میان حدیث پژوهان بحثی به میان نیامده است. این نوشتار، با روش توصیفی تحلیلی نتیجه می گیرد که احتمال تقطیع نادرست در جوامع حدیثی معتبر، مانع تمسک ظهور بدوی آنها نیست و در اینجا اصل عدم با پشتوانه سیره عقلا بر الغای هر گونه احتمال خلاف ظاهر، حاکم است. مقاله حاضر به منظور بررسی پدیده تقطیع، انواع و پیامدهای آن سامان یافته است.

هدف: ارتباط بین آگاهی واج شناختی و اختلالات واجی در دهه های اخیر مورد توجه قرار گرفته است. نقص در توانایی های واجی می تواند دلیل اختلالات آگاهی واج شناختی در کودکان مبتلا به اختلال واجی باشد. در مطالعه حاضر تلاش شد که نقایص آگاهی واج شناختی در کودکان مبتلا به اختلالات واجی مورد بررسی قرار گیرد.روش بررسی: پژوهش از نوع مقطعی و مقایسه ای بود. نمونه پژوهش شامل 25 کودک مبتلا به اختلالات واجی و 25 کودک طبیعی بود که کودکان دارای اختلال به شیوه در دسترس و کودکان طبیعی از طریق همسان سازی با گروه اختلال انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش برای تعیین اختلالات واجی آزمون اطلاعات آوایی و برای بررسی آگاهی واج شناختی آزمون آگاهی واج شناختی بود. آگاهی از ترکیب و تقطیع هجا و قافیه و تجانس مورد بررسی قرار گرفت. داده های حاصل با استفاده از آزمون های کای اسکوئر، تی مستقل و تی جفت تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: میانگین آگاهی واجی در کودکان با اختلالات واجی به صورت معنی داری پایین تر از کودکان طبیعی بود (P<0.001). تفاوتی میان دو گروه از نظر آگاهی از تقطیع (P=0.073) و ترکیب هجا (P=0.189) وجود نداشت، اما از نظر آگاهی از قافیه (P<0.001) و تجانس (P<0.001) تفاوت بین دو گروه معنی دار بود.نتیجه گیری: یافته های حاصل از پژوهش نشان داد که کودکان مبتلا به اختلالات واجی از نظر آگاهی واج شناختی در سطح پایین تری از کودکان طبیعی قرار دارند. با توجه به نتایج حاصل از این پژوهش می توان به آسیب شناسان گفتار و زبان توصیه نمود که هنگام درمان کودکان مبتلا به اختلالات واجی، آگاهی واج شناختی را هم مدنظر قرار دهند.